권두언

날을 세워야 산다.

오늘도 묵묵히 앞산을 오릅니다.

엊그제 온 봄비로 아직 축축한 흙을 밟으며, 산새가 화들짝 날개를 펴고, 구멍 뚫던 딱따구리 잠시 쉽니다. 밤새 피던 나뭇잎이 날을 세우고, 꽃잎도 날을 세웁니다. 아 저기 다람쥐도 보입니다. 어느새 산모기가 기회를 틈타 목을 공격합니다. 부지런한 지구촌의 일상이 깨어나 모두가 날을 세우고 있습니다.

하루는 24시간이라고 셈을 세워두고 분침과 시침을 60조각 나누었습니다. 그래서 우리는 매일 갈라진 24시간을 주워 모으며 살아가고 있습니다. 누군가에게는 참으로 짧은 시간이고, 누군가에게는 참으로 지겹도록 긴 시간입니다.

나 또한 날을 세워 줄타기에 동참하고 있습니다. 누군가를 위해, 무엇을 위해 끊임없이 오감을 세워 걷습니다. 약육강식과 인간의 욕망을 앞세워 알게 모르게 뚜벅뚜벅 달리고 달리다 잠시 멈추기도 하면서 날을 세워 살고 있습니다. 해가 지고 달빛 아래 서면, 그제야 별 볼일이 있겠지요. 하지만 때로는 날을 눕히지 못해 별 볼 일 없을 때도 있습니다.

정신이 번쩍 듭니다. 여태 세운 날들이 허물어져 저무는 길섶을 헤매고 있습니다. 물질문명의 발전도 좋지만, 정신적 지주인 인간성을 세우는 시간도 필요하다는 걸 알았습니다. 살아간다는 일은 내일의 날도 세워야 하지 않겠습니까. 그리고 무의미한 일상을 다듬어 별 볼 일 있는 삶을 살아야 하지 않겠습니까. 하루를 10년으로 만들어 천천히 날을 세워 참다운 인간으로 정신적 행복의 주인으로 살다 가면 좋겠습니다. 반년간『은점시학당』에 실린 한 편 한 편의 의미가 담긴 시가 독자에게 정신적 행복의 곡간을 채우는 달콤한 밀알이 되고자 합니다. 좋은 글을 보내주신 초대 문우님과 회원님께 깊은 감사를 드립니다.

(명예 문학박사 김은수 시인)

Foreword

LIVE WITH A SHARP EDGE

Today again, I quietly climb the mountain before my home.

Stepping on the damp soil still wet from the spring rain that fell a few days ago, I see a mountain bird suddenly spread its wings, while a woodpecker pauses briefly from drilling holes in a tree. Leaves that sprouted overnight sharpen their edges, and flower petals do the same. Ah, there is a squirrel as well. Before I know it, a mountain mosquito seizes its chance and attacks my neck. Across our diligent world, daily life awakens, and everything sharpens itself for another day.

A day is measured as twenty-four hours, divided into sixty minutes and sixty seconds. Thus, we spend our lives gathering the fragments of each day. For some, time is unbearably short; for others, endlessly long.

I, too, join this balancing act of sharpening my edge. For someone, for something, I walk forward with all five senses alert. Driven by survival, competition, and human desire, I keep moving, sometimes pausing, yet always living with my edge sharpened. When the sun sets and I stand beneath the moonlight, perhaps then I have time to look at the stars. Yet there are times when I cannot lay down my sharpened edge and find no time even for the stars.

Suddenly, I awaken. The edges I have sharpened all these years are crumbling, and I find myself wandering along the roadside at dusk. The advancement of material civilization is valuable, but I have learned that we also need time to cultivate humanity, the spiritual pillar of our lives. To live means preparing tomorrow’s edge as well. Should we not refine our ordinary days into lives that are truly worth beholding? If we could turn a single day into ten years, sharpening ourselves slowly and deliberately, we might live as genuine human beings and masters of spiritual happiness.

May each poem published in the biannual Eunjeom Poetry School become a sweet grain of wheat, filling the granary of spiritual happiness for its readers. I extend my deepest gratitude to our invited writers and members who have contributed their wonderful works.

(Honorary Doctor of Literature, Poet Kim Eun su)

จงใช้ชีวิตอย่างเฉียบคม

วันนี้ ผมยังคงเดินขึ้นภูเขาหน้าบ้านอย่างเงียบงัน

เหยียบย่ำดินชื้นที่ยังเปียกจากฝนฤดูใบไม้ผลิเมื่อไม่กี่วันก่อน นกป่าตัวหนึ่งกางปีกขึ้นอย่างตกใจ ขณะที่นกหัวขวานหยุดเจาะลำต้นไม้ชั่วครู่ ใบไม้ที่ผลิขึ้นในชั่วข้ามคืนต่างชูความคมของตนเอง กลีบดอกไม้ก็เช่นกัน อ้อ...เจ้ากระรอกตัวหนึ่งกำลังวิ่งอยู่ตรงนั้น และไม่นานนัก ยุงป่าก็ฉวยโอกาสกัดที่ต้นคอของผม

วิถีชีวิตของผู้คนทั่วโลกกำลังตื่นขึ้น ทุกสิ่งต่างเตรียมความพร้อมและลับคมตนเองสำหรับวันใหม่

หนึ่งวันมี 24 ชั่วโมง แบ่งออกเป็นนาทีและวินาที เราจึงใช้ชีวิตด้วยการเก็บสะสมเศษเสี้ยวของเวลาที่แตกออกเป็นส่วน ๆ สำหรับบางคน เวลาสั้นเหลือเกิน แต่สำหรับบางคนกลับยาวนานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ผมเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่กำลังลับคมชีวิต เพื่อใครบางคน เพื่อบางสิ่งบางอย่าง ผมเดินไปข้างหน้าด้วยประสาทสัมผัสที่ตื่นตัวอยู่เสมอ ท่ามกลางการแข่งขัน การเอาตัวรอด และความปรารถนาของมนุษย์

เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าและผมยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ บางทีจึงมีเวลามองดูดวงดาว แต่หลายครั้ง ผมก็ไม่อาจวางความเฉียบคมของชีวิตลงได้ จนไม่มีเวลาชื่นชมดวงดาวเลย

แล้วผมก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า คมที่ผมลับมาทั้งชีวิตกำลังสึกกร่อน และตัวผมเองกำลังหลงทางอยู่ริมถนนแห่งยามอัสดง

ความเจริญทางวัตถุเป็นสิ่งสำคัญ แต่การสร้างความเป็นมนุษย์ซึ่งเป็นเสาหลักทางจิตใจก็สำคัญไม่แพ้กัน

การมีชีวิตอยู่หมายถึงการเตรียมคมของวันพรุ่งนี้ด้วยเช่นกัน เราควรขัดเกลาวันธรรมดาให้กลายเป็นชีวิตที่มีความหมาย

หากเราสามารถใช้เวลาหนึ่งวันราวกับสิบปี ค่อย ๆ ขัดเกลาตนเองอย่างช้า ๆ เราอาจกลายเป็นมนุษย์ที่แท้จริง และเป็นเจ้าของความสุขทางจิตวิญญาณ

ขอให้บทกวีทุกบทในวารสาร โรงเรียนกวีอึนจอม เป็นเมล็ดข้าวสาลีอันหอมหวาน ที่ช่วยเติมเต็มยุ้งฉางแห่งความสุขทางใจให้แก่ผู้อ่าน

ขอขอบคุณนักเขียนรับเชิญและสมาชิกทุกท่านจากใจจริง

ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ด้านวรรณกรรม กวี คิม อึนซู

IL FAUT GARDER SON TRANCHANT

Aujourd’hui encore, je gravis silencieusement la montagne devant chez moi.

Je foule la terre encore humide de la pluie printanière tombée il y a quelques jours. Un oiseau s’envole brusquement, tandis qu’un pivert interrompt un instant son ouvrage. Les feuilles écloses durant la nuit affûtent leurs contours, les pétales font de même. Là-bas, un écureuil apparaît. Puis un moustique de montagne profite de l’occasion pour piquer mon cou.

Partout sur cette Terre laborieuse, la vie quotidienne s’éveille et tout aiguise son tranchant.

Une journée compte vingt-quatre heures. Nous passons notre vie à ramasser les fragments du temps. Pour certains, le temps est trop court ; pour d’autres, interminablement long.

Moi aussi, je participe à cet exercice d’équilibre. Pour quelqu’un, pour quelque chose, je marche en éveillant mes cinq sens. Entre compétition, instinct de survie et désirs humains, je poursuis ma route, parfois m’arrêtant, mais sans jamais cesser d’affûter mon être.

Lorsque le soleil se couche et que je me tiens sous la lune, peut-être puis-je enfin contempler les étoiles. Pourtant, il m’arrive de ne jamais déposer mon tranchant et de manquer même ce rendez-vous avec les étoiles.

Soudain, je prends conscience que les lames que j’ai aiguisées toute ma vie s’émoussent. Je me retrouve à errer sur le chemin du crépuscule.

Le progrès matériel est précieux, mais il nous faut aussi élever l’humanité qui constitue notre pilier spirituel.

Vivre, n’est-ce pas préparer également le tranchant de demain ? Ne devrions-nous pas transformer notre quotidien ordinaire en une existence digne d’être contemplée ?

Si nous pouvions faire d’un jour l’équivalent de dix années, en nous affinant lentement, nous deviendrions peut-être des êtres humains authentiques et les maîtres de notre bonheur intérieur.

Que chaque poème publié dans la revue semestrielle École de Poésie Eunjeom devienne un doux grain de blé remplissant le grenier du bonheur spirituel de ses lecteurs.

Je remercie sincèrement tous les auteurs invités et les membres pour leurs précieuses contributions.

Docteur Honoris Causa en Littérature, Poète Kim Eun su

ЖИТЬ, ОТТАЧИВАЯ СЕБЯ

Сегодня я снова молча поднимаюсь на гору перед домом.

Под ногами влажная земля после недавнего весеннего дождя. Горная птица внезапно расправляет крылья, дятел на мгновение прекращает свою работу. За ночь распустившиеся листья заостряют свои края, то же делают и лепестки цветов. Вон мелькнула белка. А горный комар уже воспользовался случаем и ужалил меня в шею.

По всей нашей трудолюбивой планете пробуждается жизнь, и всё вокруг оттачивает себя для нового дня.

Сутки состоят из двадцати четырёх часов. Мы проживаем жизнь, собирая осколки времени. Для одних время слишком коротко, для других  бесконечно долго.

Я тоже участвую в этом искусстве равновесия. Ради кого-то, ради чего-то я иду вперёд, обострив все свои чувства. Среди борьбы за выживание, человеческих желаний и соперничества я продолжаю путь, иногда останавливаясь, но неизменно оттачивая себя.

Когда солнце заходит и я стою под лунным светом, тогда, возможно, появляется время взглянуть на звёзды. Но бывает и так, что я не могу опустить своё остриё и остаюсь без возможности увидеть даже звёзды.

И вдруг приходит осознание: всё, что я оттачивал столько лет, постепенно рушится, а я блуждаю по дороге заката.

Материальный прогресс важен, но не менее важно развивать человечность нашу духовную опору.

Жить значит готовить своё остриё и для завтрашнего дня. Разве не следует превращать обычные будни в жизнь, достойную внимания?

Если бы мы могли проживать один день как десять лет, медленно совершенствуя себя, то стали бы настоящими людьми и хозяевами своего духовного счастья.

Пусть каждое стихотворение, опубликованное в полугодовом издании Школа Поэзии Ынчжом, станет сладким зерном, наполняющим амбар духовного счастья читателей.

Искренне благодарю приглашённых авторов и членов сообщества за их замечательные произведения.

Почётный доктор литературы, поэт Ким Ын Су

Translated by JOMUNBAE