의미시 6강.

AI는 인간의 필요악이 아니다

인간의 감성과 지성을 AI와 비교할 필요는 없다. 특히 의미 시인들은 이런 관점에서 자부심을 가져야 할 것이다.

AI를 결코 과소평가하겠단 말이 아니다. AI는 인간이 만들어낸 가장 지능적인 기계라는 것을 잊지 말자는 말이다. 그것은 AI가 가지고 있는 기능이 우리 인간의 생활을 더욱 윤택하게 해 준다는 말을 인정하고, 우리는 그것을 유용하게 사용해야 한다는 말이다. 인간이 쌓아놓은 문명을 AI가 기억하고 응용하는 지식을 인정하고, 그것을 시간적 관념의 효율성에만 초점을 맞추자는 말이다. 기계는 인간을 뛰어넘어 사고하고, 사색하고, 모든 만물의 현상을 감지하는 능력을 인간처럼 가질 수 없다는 말이다. 인간 능력의 유한적 시간성을 보완할 수 있으며, 기계적 데이터를 분석 예측하는 정확성의 효용적 가치를 인정하자는 말이다.

그럼, 여기서 우리 인간은 창의성을 극대화하고, 조물주의 능력을 예지하고, 그것을 찾아내는 능력은 어디에서 오는가를 자각해 봐야 한다. 현대 과학성에만 의지하고, 정신과 육체의 손발을 묶고 무감각화 되어가는 자신을 상상해 보자. 머지않아 시간적, 공간적 능력은 기하급수적으로 저하될 수밖에 없을 것이다. 몇몇 소수 선각자만 AI를 통제하며, 그에게 모든 권한을 부여하게 될 것이고, 다수 사람은 그것을 ‘향유’란 이름으로 받아들이게 될 것이다. 여기에서 기계의 노예가 되어가는 미래 인간을 예측해 볼 수밖에 없을 것이다.

인간의 뇌는 점차 녹 쓸어만 갈 것이고, 모든 육체적 감각 또한 기능을 잃어갈 것이다. 여기서 인간과 기계의 다른 점은 무엇일까를 고민해야 한다. 인간은 단순 동물로 하등화 되어갈 것이고, 기계는 수집된 정보를 유용하게 발전시켜 과학의 주도적 산물이 될 것이고, 거기에 인간 지능을 가미시켜 활성화된다면 불을 보듯 우리의 앞날은 환하게 들여다보인다.

태초 이래, 인간은 뇌의 활발한 활동을 증폭시켜 왔고, 그 결과 우리는 21c 물질문명을 향유하고 있는 고등동물, 즉 인간이라는 단어를 만들어 우월하다고 말하고 있지 않은가. 여기서 가장 중요한 언어적 표현이 있다면 “생각하는 동물”이라는 말일 것이다. 이 말의 의미는 인간만이 가진 보이지 않는 감각과 감성이 아닐 수 없다. 그러나 현대인의 일상생활 속에서 스스로 생각하는 시간적인 여유는 얼마나 될까? 기계처럼 늘 같은 테두리 속에서 하루하루를 보내는 인간의 일생 속에서 과연 사고하고, 사색하고, 인간 본연의 고귀한 인간성을 돌아 볼 시간적 여유는 있는가? 있다면 얼마나 될까? 여기서 우리는 답을 찾아내야 한다. 인간 행위의 모든 의미 부여를 자성의 결과로 일으켜 세워야 한다는 것을 인지하지 않을 수 없을 것이다.

이러한 관점에서 의미시는 자성의 한 수행 과정이며, 인간 본연의 진정성을 깨닫는 절차탁마의 과정이 아닐 수 없다. 생각하는 문학이라야 산다는 의미와 문학은 행해야 한다는 말은 같은 취지이다. ‘만물의 영장’이라고 우쭐대지 말고, 우리는 ‘시적 상상, 시적 모호성, 고정관념의 자성’을 통해 문학을 하듯 세상을 대해야 한다. 옳고 그름을 알아도 행하지 않고, 잘못된 생각과 행동을 스스럼없이 하면서 어쩔 수 없다는 한마디로 순간을 모면하면서 살아가고 있지 않은가.

AI를 외면 해서도 안되고, AI를 무서워할 필요도 없다. 기계는 우리를 편하게 하면서, 인간에게 여유를 주는 과학의 산물이다. 과학은 인간의 시적 상상의 최적화된 발견이 아닐 수 없다. ‘인간이 위대한 이유’는 기계적 문명의 발달이 아니라, 인간 감성과 인간성 수호에 더 시간적 고뇌를 하면서 살아왔기 때문이다. 여기서 현대를 살아가는 사람이 스스로 깨닫고, 자신의 정체성을 찾는 일일 것이다. 문자언어를 통한 인간 본성에 양심선언 하듯 의미意味(뜻의 맛)를 찾아가는 행위가 필요하다고 말하고 싶다.

의미시意味詩는 단순한 시적 한 장르가 아니라, 인간 본연의 존엄을 찾아가는 길이며, 인간 존재의 가치를 깨닫는 자성의 한 과정이라 생각한다. 모든 세상의 잣대에다 의미를 부여하고, 그것의 존재와 생성의 고귀함을 인정하면서, 결핍과 결점을 서로 조화와 협동함으로써 우주적 연민을 스스로 일으키는 시발점으로서의 “의미주의”를 외치는 문학 운동의 한 분야라 하겠다. 이런 관점에서 의미시를 추구하는 의미 시인의 정신적 세계관은 인간성 회복이 최우선이라고 조용히 말하고 싶다.

(명예 문학박사 김은수 시인)

Meaning Poetry Lecture 6.

AI Is Not a Necessary Evil for Humanity

By Honorary Doctor of Literature, Poet Kim Eun su

AI Is Not a Necessary Evil for Humanity

There is no need to compare human sensibility and intelligence with artificial intelligence. Meaning poets, in particular, should take pride in this perspective.

This is not to underestimate AI. We must remember that AI is the most intelligent machine ever created by humanity. Its functions enrich our lives, and we should make good use of them. We should acknowledge AI's ability to remember and apply the knowledge accumulated by human civilization and focus on its efficiency in terms of time and practicality. Yet machines cannot think, contemplate, or perceive the phenomena of existence as human beings do. AI can compensate for the limitations of human time and enhance our ability to analyze and predict data accurately, and we should recognize the value of that utility.

At this point, however, we must ask ourselves where the human capacity for creativity originates our ability to foresee the Creator's design and discover hidden truths. Imagine a society that relies solely on modern science while allowing its mind and body to become restrained and desensitized. Before long, human abilities in both time and space will inevitably diminish. A small number of pioneers may control AI and entrust it with all authority, while the majority accept it under the name of convenience and enjoyment. In such a future, humanity may gradually become a servant to machines.

The human brain may slowly lose its vitality, and our physical senses may weaken. We must therefore consider what fundamentally distinguishes human beings from machines. Humans could be reduced to instinctive creatures, while machines continue to refine collected information and become the leading products of scientific advancement. If artificial systems are further empowered with human-like intelligence, the future becomes strikingly predictable.

Since the dawn of humanity, human beings have expanded the activity of the brain. As a result, we now enjoy the material civilization of the twenty first century and proudly call ourselves "human beings," a higher form of life. Perhaps the most important expression ever created is "the thinking animal." This phrase points to the invisible senses and emotions unique to human beings. Yet how much time do modern people truly spend thinking? Within lives trapped in repetitive routines, do we still have time to reflect, contemplate, and examine our humanity? If so, how much? These are questions we must answer. We cannot ignore the fact that all meaning in human action arises from self-reflection.

From this perspective, Meaning Poetry is a discipline of self-examination and a process of refining oneself to discover authentic humanity. To say that literature survives only when it thinks is equivalent to saying that literature must be practiced through action. Rather than boasting as the "lord of all creation," we should approach the world through poetic imagination, poetic ambiguity, and self-reflection upon our assumptions. How often do we know what is right yet fail to act, excuse wrong behavior, and simply say, "It cannot be helped"?

We should neither reject AI nor fear it. Machines are products of science that make life easier and provide us with greater freedom. Science itself is one of humanity's greatest discoveries born from poetic imagination. The true greatness of humanity lies not in technological progress alone, but in our persistent struggle to preserve human emotion and human dignity. The task of modern people is to awaken to this truth and rediscover their identity. Through language, we must seek meaning—the taste of meaning—as a declaration of conscience regarding our true nature.

Meaning Poetry is not merely a poetic genre. It is a path toward recovering human dignity and a process of awakening to the value of human existence. By recognizing meaning in all things, honoring their existence and creation, and transforming deficiencies and imperfections into harmony and cooperation, Meaningism becomes a literary movement that inspires universal compassion. From this perspective, I quietly wish to say that the spiritual worldview of Meaning Poets places the restoration of humanity above all else.

AI ไม่ใช่สิ่งชั่วร้ายที่จำเป็นของมนุษย์

ไม่จำเป็นต้องนำความรู้สึกและสติปัญญาของมนุษย์ไปเปรียบเทียบกับปัญญาประดิษฐ์ (AI) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กวีสาย “ความหมาย” ควรภาคภูมิใจในมุมมองนี้

ไม่ได้หมายความว่าเราจะประเมิน AI ต่ำเกินไป เราควรตระหนักว่า AI คือเครื่องจักรที่ชาญฉลาดที่สุดที่มนุษย์สร้างขึ้น ความสามารถของมันช่วยยกระดับคุณภาพชีวิตของเรา และเราควรใช้ประโยชน์จากมันอย่างเหมาะสม เราควรยอมรับว่า AI สามารถจดจำและประยุกต์ใช้ความรู้ที่มนุษยชาติสั่งสมมาได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะในด้านเวลาและการจัดการข้อมูล อย่างไรก็ตาม เครื่องจักรไม่อาจคิด ไตร่ตรอง หรือรับรู้ปรากฏการณ์ของสรรพสิ่งได้เช่นเดียวกับมนุษย์

เราต้องตระหนักว่าความสามารถในการสร้างสรรค์ การมองเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ และการค้นพบสิ่งใหม่ ๆ ของมนุษย์นั้นเกิดจากที่ใด หากเราอาศัยเพียงวิทยาศาสตร์สมัยใหม่และปล่อยให้จิตใจกับร่างกายของเราชาไร้ความรู้สึก วันหนึ่งความสามารถของมนุษย์ทั้งในด้านเวลาและพื้นที่ย่อมเสื่อมถอยลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

อาจมีคนเพียงส่วนน้อยที่ควบคุม AI และมอบอำนาจทั้งหมดให้แก่ระบบเหล่านั้น ขณะที่คนส่วนใหญ่ยอมรับมันในนามของความสะดวกสบายและความเพลิดเพลิน จากจุดนี้ เราอาจมองเห็นอนาคตที่มนุษย์ค่อย ๆ กลายเป็นทาสของเครื่องจักร

สมองของมนุษย์อาจค่อย ๆ เสื่อมถอย ประสาทสัมผัสทางกายก็อาจสูญเสียหน้าที่ไปทีละน้อย ดังนั้นเราจึงต้องตั้งคำถามว่า สิ่งใดคือความแตกต่างที่แท้จริงระหว่างมนุษย์กับเครื่องจักร

มนุษย์อาจถูกลดคุณค่าเหลือเพียงสิ่งมีชีวิตที่ดำรงอยู่ตามสัญชาตญาณ ขณะที่เครื่องจักรพัฒนาความรู้ที่สะสมไว้ให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น และกลายเป็นผลผลิตหลักของวิทยาศาสตร์ หากวันหนึ่งมีการเติมเต็มปัญญาคล้ายมนุษย์ลงไปในระบบเหล่านั้น อนาคตของเราก็อาจมองเห็นได้อย่างชัดเจน

นับตั้งแต่กำเนิดมนุษยชาติ มนุษย์ได้พัฒนาความสามารถของสมองอย่างต่อเนื่อง จนสามารถสร้างอารยธรรมวัตถุแห่งศตวรรษที่ 21 ขึ้นมาได้ และเรียกตนเองว่า “มนุษย์” ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูง

คำอธิบายที่สำคัญที่สุดอาจเป็นคำว่า “สัตว์ที่รู้จักคิด”

ความหมายของคำนี้อยู่ที่ประสาทสัมผัสและอารมณ์ที่มองไม่เห็น ซึ่งมีอยู่เฉพาะในมนุษย์เท่านั้น

แต่ในชีวิตประจำวันของคนยุคปัจจุบัน เราเหลือเวลาสำหรับการคิดจริง ๆ มากน้อยเพียงใด

ในชีวิตที่หมุนวนอยู่ในกรอบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรายังมีเวลาพอที่จะใคร่ครวญ สะท้อนตนเอง และหวนกลับมามองความเป็นมนุษย์อันสูงส่งของเราหรือไม่

หากมี เวลานั้นเหลืออยู่มากเพียงใด

คำตอบเหล่านี้เป็นสิ่งที่เราต้องค้นหา

เราควรตระหนักว่าความหมายของการกระทำทุกอย่างของมนุษย์เกิดขึ้นจากการพิจารณาตนเองอย่างลึกซึ้ง

จากมุมมองนี้ “กวีนิพนธ์แห่งความหมาย” จึงเป็นกระบวนการฝึกฝนตนเอง และเป็นหนทางแห่งการขัดเกลาจิตใจเพื่อค้นพบความจริงแท้ของความเป็นมนุษย์

การกล่าวว่า “วรรณกรรมจะอยู่รอดได้ก็ต่อเมื่อรู้จักคิด” กับ “วรรณกรรมต้องถูกนำไปปฏิบัติ” นั้นมีความหมายเดียวกัน

แทนที่จะโอ้อวดว่ามนุษย์คือ “จ้าวแห่งสรรพสิ่ง” เราควรมองโลกด้วยจินตนาการทางกวี ความคลุมเครือทางกวี และการพิจารณาทบทวนอคติของตนเอง

บ่อยครั้งที่เรารู้ว่าอะไรถูกหรือผิด แต่กลับไม่ลงมือทำ รู้ว่าความคิดหรือพฤติกรรมใดไม่เหมาะสม แต่ก็ยังทำต่อไป และเพียงพูดว่า “ช่วยไม่ได้” เพื่อหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ

เราไม่ควรปฏิเสธ AI และไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว AI

เครื่องจักรเป็นผลผลิตของวิทยาศาสตร์ที่ช่วยอำนวยความสะดวกและมอบเวลาว่างให้กับมนุษย์

วิทยาศาสตร์เองก็เป็นผลลัพธ์จากจินตนาการอันยิ่งใหญ่ของมนุษย์

เหตุผลที่มนุษย์ยิ่งใหญ่ มิใช่เพราะความก้าวหน้าของเทคโนโลยีเท่านั้น แต่เป็นเพราะมนุษย์ใช้เวลาไตร่ตรองเพื่อรักษาอารมณ์ ความรู้สึก และศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์

หน้าที่ของคนในยุคปัจจุบัน คือการตื่นรู้ในสิ่งนี้ และค้นหาตัวตนที่แท้จริงของตนเอง

ผ่านภาษามนุษย์และตัวอักษร เราควรแสวงหา “ความหมาย” หรือ “รสชาติแห่งความหมาย” ราวกับเป็นการประกาศมโนธรรมต่อธรรมชาติแท้จริงของมนุษย์

“กวีนิพนธ์แห่งความหมาย” มิใช่เพียงแขนงหนึ่งของบทกวี หากแต่เป็นเส้นทางสู่การค้นพบศักดิ์ศรีของมนุษย์ และเป็นกระบวนการตระหนักรู้ถึงคุณค่าของการมีอยู่

ด้วยการมอบความหมายให้แก่ทุกสรรพสิ่ง ยอมรับคุณค่าแห่งการดำรงอยู่และการก่อกำเนิดของมัน รวมทั้งเปลี่ยนความขาดพร่องและข้อบกพร่องให้กลายเป็นความร่วมมือและความกลมกลืน เราจะสามารถปลุกความเมตตาอันเป็นสากลขึ้นภายในตนเองได้

“ลัทธิแห่งความหมาย” จึงเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการทางวรรณกรรมที่มุ่งสร้างความเมตตาต่อสรรพชีวิต

จากมุมมองนี้ ข้าพเจ้าขอกล่าวอย่างสงบว่า โลกทัศน์ทางจิตวิญญาณของกวีแห่งความหมาย ให้ความสำคัญสูงสุดกับการฟื้นฟูความเป็นมนุษย์

กิตติมศักดิ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวรรณกรรม กวี คิม อึนซู

L’IA n’est pas un mal nécessaire pour l’humanité

Il n’est pas nécessaire de comparer la sensibilité et l’intelligence humaines à l’intelligence artificielle. Les poètes de la Poésie du Sens devraient particulièrement être fiers de cette conviction.

Cela ne signifie nullement que nous sous estimions l’IA. Nous devons reconnaître qu’elle est la machine la plus intelligente jamais créée par l’être humain. Les fonctions qu’elle possède enrichissent notre vie quotidienne, et nous devons les utiliser avec sagesse. Nous devons admettre que l’IA mémorise et applique les connaissances accumulées par la civilisation humaine et apprécier son efficacité dans la gestion du temps et de l’information. Cependant, une machine ne peut ni penser, ni méditer, ni percevoir les phénomènes du monde comme le fait l’être humain.

L’IA peut compenser les limites temporelles de nos capacités et offrir une grande précision dans l’analyse et la prévision des données. Cette valeur utilitaire mérite d’être reconnue.

Cependant, nous devons nous demander d’où provient la capacité humaine à créer, à pressentir les desseins du Créateur et à découvrir des vérités nouvelles. Imaginons une société qui ne s’appuie que sur la science moderne, laissant peu à peu son esprit et son corps s’engourdir.

Dans un avenir proche, les capacités humaines liées au temps et à l’espace risquent inévitablement de diminuer. Quelques précurseurs contrôleront l’IA et lui confieront tous les pouvoirs, tandis que la majorité des individus acceptera cette situation sous le nom de confort ou de plaisir. À partir de là, il devient possible d’entrevoir un futur où l’homme se transforme progressivement en serviteur de la machine.

Le cerveau humain risque de perdre peu à peu sa vitalité, tandis que les sens physiques s’affaibliront. Nous devons alors réfléchir à ce qui distingue fondamentalement l’être humain de la machine.

L’homme pourrait être réduit à un simple être guidé par l’instinct, tandis que les machines développeraient sans cesse les informations accumulées pour devenir les principaux produits de la science moderne. Si elles venaient à intégrer une intelligence proche de celle de l’homme, l’avenir deviendrait alors parfaitement prévisible.

Depuis l’origine des temps, l’humanité a continuellement développé les capacités de son cerveau. Grâce à cela, nous jouissons aujourd’hui de la civilisation matérielle du XXI siècle et nous nous proclamons « êtres humains », forme supérieure du vivant.

Parmi toutes les expressions qui nous définissent, l’une des plus importantes est certainement :

« l’animal qui pense »

Cette définition renvoie aux émotions et aux perceptions invisibles qui n’appartiennent qu’à l’être humain.

Mais combien de temps les hommes modernes consacrent-ils réellement à penser ?

Dans une existence enfermée dans des routines répétitives, avons-nous encore le temps de réfléchir, de méditer et de contempler notre propre humanité ?

Et si ce temps existe encore, quelle est son ampleur ?

Nous devons trouver la réponse à ces questions.

Nous devons reconnaître que tout sens accordé aux actes humains naît d’une profonde réflexion sur soi même.

Dans cette perspective, la Poésie du Sens constitue un exercice d’introspection et un processus de perfectionnement permettant de retrouver l’authenticité de l’être humain.

Dire que la littérature ne peut survivre qu’en pensant revient à dire que la littérature doit être vécue et pratiquée.

Plutôt que de nous vanter d’être les « maîtres de toutes choses », nous devrions aborder le monde à travers l’imagination poétique, l’ambiguïté poétique et la remise en question de nos préjugés.

Combien de fois savons-nous ce qui est juste sans pour autant agir ? Combien de fois persistons-nous dans des pensées ou des comportements erronés en nous contentant de dire : « On n’y peut rien » ?

Nous ne devons ni rejeter l’IA ni la craindre.

La machine est un produit de la science destiné à faciliter notre existence et à nous offrir davantage de temps libre.

La science ellemême est l’une des plus belles découvertes issues de l’imagination humaine.

La grandeur de l’homme ne réside pas uniquement dans le développement technologique, mais dans le temps qu’il consacre à préserver ses émotions, sa conscience et sa dignité humaine.

La mission de l’homme moderne est de prendre conscience de cette vérité et de retrouver sa véritable identité.

À travers le langage et l’écriture, nous devons rechercher le sens, ou ce que l’on pourrait appeler « la saveur du sens », comme une déclaration de conscience adressée à notre propre nature.

La Poésie du Sens n’est pas simplement un genre littéraire. Elle est un chemin vers la dignité humaine et un processus d’éveil à la valeur de l’existence.

En accordant un sens à toute chose, en reconnaissant la noblesse de son existence et de sa création, et en transformant les manques et les imperfections en harmonie et en coopération, nous faisons naître en nous une compassion universelle.

Le Méaningisme (Uimijuui, la philosophie du Sens) constitue ainsi un mouvement littéraire visant à éveiller cette compassion cosmique.

Dans cette perspective, je souhaite affirmer avec humilité que la vision spirituelle des poètes de la Poésie du Sens place la restauration de l’humanité au-dessus de toute autre valeur.

Honorary Doctor of Literature, Poet Kim Eun su

ИИ не является необходимым злом для человечества

Нет необходимости сравнивать человеческую чувствительность и разум с искусственным интеллектом. Особенно поэты Поэзии Смысла должны испытывать гордость за такое понимание.

Это вовсе не означает, что мы недооцениваем ИИ. Мы должны помнить, что искусственный интеллект является самой интеллектуальной машиной, когда-либо созданной человеком. Его возможности делают нашу жизнь более удобной и благополучной, поэтому мы должны использовать их разумно. Следует признать, что ИИ способен запоминать и применять знания, накопленные человеческой цивилизацией, и ценить его эффективность прежде всего с точки зрения времени и обработки информации.

Однако машина не может мыслить, созерцать и воспринимать явления мира так, как это делает человек.

ИИ способен компенсировать ограниченность человеческого времени и обладает высокой точностью в анализе и прогнозировании данных. Полезность этих качеств заслуживает признания.

Но вместе с тем мы должны задуматься: откуда берётся человеческая способность к творчеству, к предвидению замысла Творца и к открытию новых истин?

Представим общество, которое полагается исключительно на современную науку и постепенно утрачивает чувствительность духа и тела.

В недалёком будущем человеческие способности, связанные со временем и пространством, неизбежно начнут ослабевать. Небольшая группа людей будет контролировать ИИ и передаст ему всю полноту власти, тогда как большинство примет это под именем удобства и удовольствия. В такой ситуации трудно не представить будущее, в котором человек постепенно становится слугой машины.

Человеческий мозг может постепенно утрачивать свою активность, а физические чувства свою остроту. Поэтому нам необходимо задуматься о том, что же на самом деле отличает человека от машины.

Человек может оказаться сведённым к существованию на уровне инстинктов, тогда как машины будут всё более эффективно развивать накопленную информацию и станут ведущим продуктом научного прогресса. Если к этому добавится интеллект, подобный человеческому, то наше будущее станет вполне предсказуемым.

С самого начала истории человечество непрерывно развивало возможности своего мозга. Благодаря этому мы сегодня пользуемся плодами материальной цивилизации XXI века и называем себя «человеком» высшей формой живого существа.

Пожалуй, самым важным определением человека являются слова:

«Животное, способное мыслить».

В этих словах заключены невидимые чувства и эмоции, присущие только человеку.

Но сколько времени современный человек действительно уделяет размышлению?

В жизни, проходящей в бесконечном круге однообразных действий, остаётся ли у нас время для размышлений, созерцания и осмысления собственной человечности?

Если остаётся, то насколько его много?

Мы обязаны найти ответ на этот вопрос.

Необходимо признать, что всякое значение человеческих поступков рождается из самопознания и внутреннего самоанализа.

С этой точки зрения Поэзия Смысла представляет собой путь самосовершенствования и процесс духовной шлифовки, позволяющий человеку открыть свою подлинную сущность.

Сказать, что литература живёт только тогда, когда она мыслит, значит сказать, что литература должна воплощаться в жизни и поступках.

Вместо того чтобы гордиться титулом «венца творения», мы должны смотреть на мир через поэтическое воображение, поэтическую неоднозначность и критическое осмысление собственных убеждений.

Как часто мы знаем, что правильно, но не поступаем соответственно? Как часто совершаем ошибки и оправдываемся словами: «Ничего не поделаешь»?

Мы не должны отвергать ИИ и не должны его бояться.

Машина это продукт науки, созданный для того, чтобы облегчать жизнь человека и дарить ему больше свободного времени.

Сама наука является одним из величайших открытий человеческого воображения.

Величие человека заключается не только в развитии технологий, но и в том, что он постоянно стремится сохранить свои чувства, совесть и человеческое достоинство.

Задача современного человека — осознать это и вновь обрести собственную идентичность.

Через язык и письменное слово мы должны искать смысл, или, как можно сказать, «вкус смысла», подобно тому как человек делает нравственное признание самому себе.

Поэзия Смысла это не просто одно из поэтических направлений. Это путь к восстановлению человеческого достоинства и процесс осознания ценности человеческого существования.

Наделяя смыслом всё сущее, признавая благородство его существования и возникновения, превращая недостатки и несовершенства в гармонию и сотрудничество, человек пробуждает в себе вселенское сострадание.

Поэтому «Смыслизм» можно назвать литературным движением, направленным на пробуждение космического сострадания.

С этой точки зрения я хотел бы спокойно сказать, что духовное мировоззрение поэтов Поэзии Смысла прежде всего направлено на восстановление человечности.

Почётный доктор литературы, поэт Ким Ын Су

Translated by JOMUNBAE